(Düt is en Text, den ik 2024 bi den „Vertell doch mal“-Schrievweddstried inlangt heff.)

Gau noch even de Büxentaschen pröövt – heff ik allens? Na, för’t Inkopen warrt dat woll langen. Ik treck de Döör liesen achter mi dicht. Dat is twaars al meist Middag, man ‘keen weet, wat de Navers över mi villicht nich doch noch in de Puuch liggt. Ik sluut tweemaal af, neem flink de Trepp na ünnen un stapp döör de Huusdöör na buten. Ik mark opeens, wat sik en sachte Warms op mien Ünnerarms uutbreidt, un mi schütt dat in’n Kopp: Nanu, de Sünn schient? Ik böör de Hand un kiek mit tosamenknepen Ogen in de Sünnenstralen, de sik döör de Spleten vun mien Vingers baant. Tyypsch, dink ik bi un över mi, gedankenloos un de Kopp wedder heel woanners, ik heff vundaag nich eenmaal uut dat Finster keken. Orrig drock is dat düssen Morrn, överall sünd Lüüd un spazeert – keen Wunner bi so en Weder. De meersten hebbt al T-Shirts an, ofschoonst dat eerst Martmaand is. En beten gediegen. Ik vraag mi, wat se op’n Slump mit kotte Mauen dat Huus verlaten hebbt, ofschoonst dat vunmorrn noch veel vrischer weer, oder wat elkeen tohuus den Wedderbericht för den helen Dag studeert hett. Plaant een sowat? Ik kiek na ünnen un mi warrt klaar: Ik heff aan Kopp un Verstand bloots dat neegstbeste Deel Kledaasch grepen un ook ik sta hier nu jüstso in T-Shirt. Schüddköppern över mi sülvst wenn ik mien Blick vun de Lüüd af un ga wieders de Straat daal, an de schönen Truurwicheln vöörbi. Noch blööt se nich, man de Knuppen kann een al seen. Mien Gedanken vallt torüch, na de Sömmers, as ik hier jümmers in mien Kinnertied mit mien besten Vründ op de Parkbank seten heff. De langen, depen Talks, över vrische un över vervlaten Leev – hier ünner de Truurwicheln, wenn in’n Sömmer de Sünn meist as Kaleidoskoop allens op’n Bodden in en flickern Peddich uut Lichtblitsen un Halvschadden verwannelt. Hier leet sik de Sömmer un de Sünn echt good uutholen. Wat uut em woll worrn is un wat he nutieds maakt?

“Hee!”, ritt mi dat uut de Gedanken. Damminochmaal, ik weer so in Gedanken un heff nichmaal na vöörn keken. “Sorry…” geev ik vun mi un gluup den Keerl an, in den ik rinrönnt bün. En Antog driggt he, mit en fiene Aktentasch in de Hand un dat Blad ünner den Arm staken. Wo he woll hen will? Oder kümmt he vun wat her?, vraag ik mi af, as ik em so wunnerwarkern achterna kieken do. Sachten man düüdlich besinnt mi mien grummeln Maag an mien egentlich Vöörhebben. Mit vasten Will also böög ik üm de Huuk, ga rin de Ladendöör un al sta ik vöör dat Schapp mit de Vardiggerichten. Pizza schall dat ween för Middag, fix un kannst nix verkeert mit maken. Wo veel Lüüd op de Welt nu woll graad en Pizza eten doot? Ik legg eer op dat Warenband un blick in de möden Ogen vun den Kasserer. Bloots en gnatschig “Morrn” bringt he över de Lippen un ik bün mi unseker, is he böös op mi, weer he güstern noch lang op’n Swutsch oder löppt wat mit de Leev nich so recht? Ik neem mien Restgeld, kraam liekers en vründlich Verafscheden vöördaag, un pedd vöör den Kiosk. Stantepe mark ik wedder de Warmnis hoogkrupen, ik mark en wolligen Kettel op mien Arms un woans mi de Sünn in’t Gesicht schient un ofschoonst dat Licht mi blennt, will ik mien Kopp doch gaar nich so recht afwennen. Mi överkümmt en leevtallig Vööl vun Vöörjaarsvrölichkeid. Wat mien Vrünnen woll maakt? Wat se vunmorrn woll ook al buten weren? De Promenaad vöör den Kiosk is noch drocker worrn. All gaat se op de Geschäften op to, anner kaamt mit Taschen uut desülvigen ruut un de Regen Cafés op beide Sieden sünd över un över vull mit Lüüd. Meist all grient, un ik stell vast, dat ik sülvst an’t Grienen bün. Wat för levige Gespräken se vöört, un de, de dat nich maakt, blickt sik genöögsaam üm un kiekt op desülvigen Lüüd as ik, op desülvigen Lichterdäns ünner de Bööm as ik un gegen desülvige Sünn döör eer Vingerspleten as ik döör mien. All hebbt se datsülvige Smielen. Un ik mark, dat en Damm in mien Kopp brickt, mit em all de Gedanken, de mi anners jümmers so gedankenloos warrn laat. Wat dat woll för Lüüd sünd? Över wat se woll snackt? Wo vele Temen dat op de Welt woll geven mag, över de so vele Lüüd so vürig snacken köönt? Draapt se sik ook bi slecht Weder? Hebbt se all hööpt, dat eerste Vööl vun Sömmer aftokriegen? Woans verafreedt een sik daarför? Roopt se sik an, schrievt se sik oder bemööt se sik spuntaan? Vun wo sünd se hervöört? Hebbt se noch Termienen hierna? Lacht se ook bi Regendaag? Wo vele vun jem hebbt lang op düssen Dag töövt? Wo lang is eer lesd Grienen her? Un wo wied torüch liggt dat lesde Drapen mit en leven Minsch? Un bilütten wunner ik mi, wanneer ik mi sülvst düsse Vragen dat lesde Maal stellt heff. Mi kümmt mitmaal en Woord in’n Sinn, dat mi annerlesd in en Book över den Weg lopen is – “to sonder”, also sünnern, en engelschen Neologismus vun John Koenig. Dat steit för de slagaardige un deepgrünnige Realiseren, dat elk un een, biweeglangs op de Straat, op de anner Sied vun de Welt oder de negen, leven Personen, en Leven hebbt, dat jüstso kumplex un jüstso jümmersvoort as dat egen is. Mien Bregen vöölt sik opeens so veel wieder an, as dat de Schädel em Ruum geven kunn. En beten swiemelig is mi as sik de Apenbaren breed maakt, dat hier an düssen warmen, hellichten Martdag – of in Antog, of Mantel of kotte Arms, of in depe Snacks mit en lang nich seen Vrünnin of an’t Sinneren in swiegen Tweesaamkeid, of ielig langsschesen of suutje bummeln – so verschillene Levens, Drööm, Geschichten un Gedanken se ook hebben möögt, se doch all datsülvige Smuustern in’t Gesicht hebbt. Un daar warrt mi klaar:
Ünner de Sünn sünd all, sünd wi liek.